Shopping Cart
Your Cart is Empty
Quantity:
Subtotal
Taxes
Shipping
Total
There was an error with PayPalClick here to try again
CelebrateThank you for your business!You should be receiving an order confirmation from Paypal shortly.Exit Shopping Cart

COBRA BRANCH NEDERLAND

Taniec towarzyski

Dzieli się na tańce turniejowe: standardowe, latynoamerykańskie, a także tańce użytkowe. Każdy taniec towarzyski różni się od siebie charakterystyką, genezą powstania oraz przeznaczeniem. Oto krótki opis najważniejszych tańców towarzyskich.

Walc wiedeński: to szybsza odmiana walca angielskiego w tempie 60 taktów na minutę. Charakteryzuje się dużą ilością obrotów i płynnymi przejściami poszczególnych figur. Walc wiedeński uważany jest za najbardziej elegancką formę tańca towarzyskiego.

Walc angielski: to druga odmiana walca turniejowego, pochodzi z Anglii i ma ścisły związek z walcem wiedeńskim. Jest jednak nieco wolniejszy, ponieważ jego tempo to 30 taktów na minutę. Figury walca angielskiego to m.in. wirówka, chasse, skrzydełko, promenada, obroty w prawo i w lewo, whisk oraz fallaway.

Tango: pochodzi z argentyńskiego Buenos Aires i Montevideo znajdującego się w Urugwaju. Tango rozwinęło się do kilku odmian, np. tango vals, tango milonga, tango amerykańskie, tango międzynarodowe czy tango fińskie. Rozwój tanga przypadł na druga połowę XIX wieku, a taniec ten czerpał inspiracje z hiszpańskiego flamenco i kubańskiej habanery.

Quickstep: powstał w latach 20. ubiegłego wieku w Stanach Zjednoczonych, a do Europy dotarł w drugiej połowie XX wieku. Jego tempo to 48 taktów na minutę, co czyni go dość szybkim tańcem standardowym. Quickstep zalicza się do tańców swingowych, a jego charakterystycznymi figurami są liczne podskoki przypominające bieganie po parkiecie i dające efekt unoszenia się pary tańczącej nad ziemią.

Fokstrot: zwany także „najtrudniejszym spacerem świata” podobnie jak quickstep wchodzi w skład grupy tańców swingowych i polega na naprzemiennej zmianie tempa z szybkiego na wolne i dużej płynności tańca. Nazwa fokstrot pochodzi od nazwiska Harry’ego Foksa, który wprowadził do tego tańca tak zwane „kłusujące kroki”. Tempo tańca wynosi zazwyczaj 30 taktów na minutę i uznawane jest za szybkie.

Samba: jest tańcem brazylijskim i ma swoje korzenie w afrykańskich tańcach ludów Bantu, zamieszkujących północną i środkową Afrykę. Sambę tańczy się „po kole”, a jej tempo jest niezwykle szybkie – to aż 56 taktów na minutę! Taniec ten charakteryzuje się energicznym ruchem bioder oraz stóp, które nadają mu dynamiki. Na turniejach tanecznych samba zazwyczaj tańczona jest jako pierwszy taniec latynoamerykański.

Cha-cha: pochodzi z Kuby i wywodzi się z dwóch innych tańców latynoamerykańskich (ale nie turniejowych), czyli rumby i mambo. Podstawowym korkiem jest tu chasse, czyli krok odstaw-dostaw-odstaw. Cała siła tańca opiera się na energicznych i silnych nogach, które wpływają z kolei na dobrą pracę bioder. Figury cha-chy to między innymi lockstep, w którym ważne są przeprosty kolan oraz ósemki, timestepy i ronda. Cha-cha tańczona jest w tempie 32-33 taktów na minutę.

Rumba: nazywa jest także „tańcem miłości” i „tańcem namiętności”. Rumba pochodzi z Afryki z małych społeczności ludowych nazywanych „solares”. Metrum kroku podstawowego to wolny-szybki-szybki. Rumba polega na chodzeniu na przeprostowanych nogach i mocnej pracy bioder. Partnerka w rumbie ma kusić, uwodzić i zwodzić partnera prowadząc z nim grę. Rumbę można rozliczać w dwóch rytmach: square oraz cubana, jednak tylko rytm square obowiązuje na zawodach tanecznych.

Paso doble: to taniec, który ma swoje korzenie w Hiszpanii i przypomina walki torreadorów, tzw. corridę. W pasodoble istnieje ścisły podział ról: mężczyzna jest torreadorem, a kobieta interpretuje rolę płachty, której on używa. Opowieść w paso doble składa się z trzech części: wejście na arenę, walka z bykiem i zabicie go oraz parada po skończonej walce. Za charakter tańca odpowiada muzyka, która grana jest w tempie marszowym o narastającym napięciu. Tempo paso doble to 60 taktów na minutę

Jive: taniec ten powstał w 1910 roku, a do Europy dotarł trzydzieści lat później. Kroki jive’a są niezwykle dynamiczne i ekspresyjne. Polegają na szybkim kopnięciach, tzw. kickach oraz przeciągnięciach pozycji pod koniec wykonywanych figur. Podstawowe figury w jivie to chasse w prawo, chasse w lewo, rock step, chicken walk, american spin i fall away rock. Znaną odmianą jive’a jest boogie-woogie, które z kolei często mylone jest z rock and rollem.

Tańce użytkowe to wszystkie tańce towarzyskie, które nie wchodzą w skład tańców turniejowych. Jest ich naprawdę wiele, pochodzą z różnych stron świata, a ich odmiany stale się rozwijają i ewoluują do nowych stylów w znanych już tańcach towarzyskich.

Do użytkowych tańców towarzyskich można zaliczyć między innymi:

0